27 Kasım 2013 Çarşamba

Çocuklarda anaokulu/kreşe alışma süreci.

Hani derler ya "Mutlu aile,mutlu çocuk!" diye,birde bunun "Bilinçli okul,mutlu çocuk!" olanı var.

Lina Eylül ayında okula başladı.Okula başladığı ilk hafta gayet güzel geçti ama ikinci hafta okula gitmek istememe ve ağlama krizleri başladı, akabinde bu duruma evde şiddetli derece huysuzluk ve sürekli hasta olma hali eklenince ben freni patlamış kamyon gibi yokuş aşağı sürüklenmeye başladım.E tabi bu sürüklenişin bir sonu olacaktı ama esas merak ettiğim şey,sürüklenişin sonunda yavaşlayarak duracak mıydım yoksa duvara mı toslayacaktım.

Gardım düşmüştü.Bu konuda mücadele edemez halde hissediyordum kendimi.Sonrasında aklıma sizlere sormak geldi.Çoğu kişi sabret geçecek dedi.Sonra akıllandım ve öğrendim.

Mükemmel okul yok ve ilk zamanlar mükemmel adapte olan çocuk yoktu.

Çocuğunuz okula başlarken ona alışma sürecinde anlayışlı olacak ve aile ile iş birliği içinde davranacak bir kurum seçin.Varsın masaları çok yeni olmasın,varsın tülleri eski olsun ama yaklaşımı iyi olsun.

Çoğu çocuk okula başlarken ağlar,gitmek istemez ve adapte olamaz.Bu çok normaldir anaokulu/kreş onun evden ciddi manada ilk kopuşu ve başkaları ile yalnız başına kalabileceği ilk ortamdır.Biz yetişkinler bile daha önce hiç tanımadığımız bir ortamda olmaktan imtina ederiz ve kendimizi yabancı hissederiz.Bunu küçücük çocuğumuzun yaşadığını düşünürsek onun itirazlarına anlayışlı olmaktan başka çaremiz yok.

Çocuğunuz okula başladı ve gitmek istemiyor? Size sürekli yapışıyor ve siz kendinizi "Lanet olsun ben bunu çocuğuma neden yapıyorum? Çalışmak zorunda olmak ya da ona bakacak biri olmaması ne berbat bir his! Eğer onu okula bırakırsam benim ondan kurtulmak istediğimi düşünür mü? Ya benden nefret ederse? Ya kendini atılmış,ötelenmiş,yalnız bırakılmış hissederse? Ya ona kötü davranırlarsa,bu davranışlar psikolojisinden dönülmez bir travmaya sebep olursa? vb.................

Bu noktada kendinize şunu sorun: Kuruma genel hatları ile güveniyor musunuz? Eğer cevabınız evet ise çocuğunuzun oryantasyon sürecinden sonra adaptasyon sorunu yaşamayacağına ,o kurumda eğlenebileceği ve hoşuna gidebileceği şeyler yapabileceğine inanıyorsanız okula devam edin!

"E peki iyi de çocuk kendini bu kadar kötü hissederken kaldı ki bende kendimi kötü hissederken bunu nasıl yapacağız?" diyorsanız.İşte kendi hayatımızdan yaşadıklarımızı yazarak,size bizim çözümümüzü anlatayım.

Öncelikle kuruma güveniyordum.Gelen bir çok veli okul müdürüne sarılıyor çocukları güvenle teslim ediyordu.Küçük bir aile ortamı vardı.Lina'yı sınıfa güç bela teslim ettikten sonra müdiremiz Gülhan hanımın odasında dakikalarca kameradan Lina'yı seyrettim -o dönemde bekleme salonundaki çocuklarımızı seyretmemiz için konulan televizyon bakımdaydı.-Bu süreçte Gülhan hanımla konuşma fırsatımız oluyordu.

Gülhan Hanım, "Çocukların hepsinin alışma sürecinde farklılık gösterdiğini,Lina'nın şu anki tepkilerinin gayet normal olduğunu,ona alışması için zaman tanımamız gerektiğini,diğer çocukların düzeni bozulmasın diye Lina'yı bu katta beklemem gerektiğini,sınıfa çıkarsam bunun sınıfın tüm düzenini bozacağını anlattı.Bazen eğer çocuk bunu kotarabilecekse bırakıp gitmenin bazende nazı veliye geçiryor diye bir başkasının bırakmakta yardımcı olabileceğini anlattı.Bazen yaşı küçükler için oryantasyon süreci gerekebilir dedi. Ve ekledi :Bunların yanında Lina'ya özgür zaman bırakalım okulda istediği kadar vakit geçirsin,öğretmeni ara ara sorar ya da biz sorarız "Lina sınıfa çıkmak istiyor musun?" diye,eğer kendi isterse çıkar,istemezse okulda beklesin alışsın ortalığa baksın ve vakit geçirsin." dedi.

Senelik iznimi yarım gün yarım gün kullanıp 2 hafta boyunca Lina'yı okula ben bırakacaktım ve bu şekilde alıştıracaktık,yalnız benim gelemediğim 1-2 gün Lina'nın annemden daha kolay koptuğu ve sınıfa daha rahat çıktığını gözlemledik.O noktada Lina'ya iş yerinden aldığım iznin bittiğini artık onu anneannesinin bırakacağını söyledim.

İlk zamanlar Lina okulun girişinde bekleme salonunda bekliyor,zamanla açılıyor ve ortalıkta dolaşıyordu.Sonrasında etrafı merak etmeye başlayınca biraz etrafı geziyor canı sıkılınca öğretmeni aşağıya iniyor  "Lina bizimle sınıfta oyun oynamak ister misin diyor."  ya da başka bir şeyler söyleyip onun kucağına alıyor ve sınıfa çıkıyorlardı.

Zamanla Lina'nın okul içinde alışmak için geçirdiği zamanlar azaldı ve okula geldikleri zaman Lina biraz dolaşıyordu ve öğretmenine haber veriliyordu okula girdikten 5-10 dk sonra öğretmeni Lina'yı almaya geliyor ve Lina "Anneanne beni bırakıp gitme!" diyerek yukarı sınıfına çıkıyordu.Lina canı her görmek istediğinde ya da merak ettiğinde inip bekleme salonunda anneannesini görebiliyordu.

Sonrasında "Anneannesi "Dedesi gelince aç kalmasın." diye yemek yapmaya,ona kalemtraş almaya vb. gibi sebeplerden dışarı çıkmaya başladı okul başlayalı 3 hafta olmuştu araya 1 hafta hastalık 10 günlük bayram tatili girmişti ama yine de bu taktikle toplamda 3 hafta devam ettik.

Okula başlamasından toplamda 73 gün geçti ve bunun tatilleri ve hastalıkları çıkardığımızda kalan 45 günü Lina okuldaydı.Şimdi ki süreçte okuluna gidiyor,öğretmeni alıp sınıfa çıkıyor.Tabi bu noktada en büyük belirtecim Lina'nın okula gitmek için yola çıkarken çok ağlamaması,okula girince "Çıkarın beni buradan!" dememesi yani okulda olmak istemesi ama bizden de kopmak istememesi oldu.Ayrıca 3 yaş için erken diyen dostlarıma kulak tıkadım çünkü;Lina evde sıkılıyor annem ona yetişemiyordu ve kaygılı bir anneanne olduğu için kaygıları Lina'ya geçiyordu.Okula başlama kararının pedagogumuzun yönlendirmesi ile vermiştik.Ayrıca 3 erken olsa bile 4 yaşında da bu sorunu yaşayabilir,adapte olurken sıkıntı çekebilirdik.İlkokulda bile bunları yaşayanlar olduğu düşünülürse sabretmek en güzeliydi.Lina okulu sevdiğinin sinyallerini veriyor ama dediğim gibi bizlerden ayrılmak istemiyordu.

MAAŞALLAH bu konuda uzun süre sıkıntı çekmedik.Araya hafta sonu girince ya da sabahları 'gitmeyeceğim' arızaları arada bizde de çıkıyor ama genel hattıyla okula alıştı Lina.



Genel olarak özetleyecek olursak:


  • Çocuğunuzu en iyi siz tanırsınız adaptasyon sürecinde nasıl bir yol izlemeniz gerektiğine siz karar verin
  • Eğer bu konuda kararsızsanız bir bilene danışın.
  • Onun orada mutlu olacağına inanıyorsanız okuldan almadan,alıştırmaya çalışın.Sonuçta hayatının bir evresinde okula başlayacak
  • Sizin düşüncelerinize ve yaklaşımınıza önem veren bir kurum bulun.
  • İstediklerinizi ve çocuğunuzun alışma sürecinde izleyeceğiniz yolu detayları ile kurum yöneticisine ve öğretmenlerine anlatın.
  • Kurum bizim politikamız bu başka yöntem uygulayamayız diyorsa koşarak uzaklaşın.
  • Öğrenilmiş çaresizlik ile oryantasyon süreci arasında ince bir çizgi var buna dikkat edin.
  • Okuldan almaya geldiğinizdeki tavrı size belirteç olsun
  • Onun her türlü duygusunu anladığını gösterin asla azarlamayın ve ağlarken okula bırakıp gitmeyin
  • Bazı çocuklar okul konusunda çok zordur alışmaz,içe kapanır ve durumu giderek kötüleşir bu durumda aileye bağlı mı-bağımlı mı araştırmak için uzmana başvurun.

Bu süreci kolaylaştırmak bizimde elimizde bunu sakın unutmayın.Onlar zaten küçük yürekleri ile yeni bir ortamdan korktukları için mücadele ediyorlar.Onları anladığımızı hissettirmek ve yanlarında olduğumuzu anlatmak en önemli kazanım.
Ve daha da önemlisi bu sürecin meyvesini toplamak çok güzel.

Biz de bu süreçte sabır gösteren ve güven veren okulumuz Pembe Ufuklar 'a müdiremiz Gülhan hanıma yardımcısı sevgili Ceren'e ve sınıf öğretmenimiz Filiz hanıma kocaman teşekkürler..


İlk zamanlar sınıfa çıkmaz,çıksa bile öğretmenine yapışık şekilde gezerdi.O dönemlerde diğer çocuklar uyurken yardımcı öğretmen uyku odasında bekler Filiz öğretmen Lina ile birebir ilgilenirdi.



Sonrasında gördüm ki her an herkes mutlu Lina mutsuz suratı asık ağlamaklı ..Sordum ona "Okula gitmek istemiyor musun?" "Evet!" dedi "Neden?" dedim "Sen de gel!" dedi.Ama zaman,sabır ve anlayış ile bakın neler oldu.



Maaşallah arada tek tük sorunlar oluyor ama alışıyorlar ..

Share this post
  • Share to Facebook
  • Share to Twitter
  • Share to Google+
  • Share to Stumble Upon
  • Share to Evernote
  • Share to Blogger
  • Share to Email
  • Share to Yahoo Messenger
  • More...

37 yorum

  1. bu yazı benim için bugün isabetli bir yazı oldu canım... çünkü yarın Atahan kuzu kreşe başlıyor.. 2,5 yaşında ve artık çok sıkılıyor bakıcı abla ona yetemiyor evde çok tv izliyor ve hala tam cümlelere kuramıyor kelimelerin ilk bir iki hecelerei ağzından cıkıyor gerisini dekoder gibi biz çözüyoruz bu nedenle kesinlikle kreşe vermem gerek dedim bana dua et canım umarım lina gibi çabuk adepte olur...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Ahhh canım pes etme olur mu inşallah alışacak canımcım

      Sil
  2. Maşallah linaya çok doğru tespitler yapmışsın hele öğrenilmiş çaresizlik ve alışma konusu çok önemli. Bu duruma hiç bir çocuk maruz kalmamalı

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Çok teşekkür ederim Gecem,işte çocuklarla bizde öğreniyoruz.

      Sil
  3. Çok doğru tespitler yapmışsın ve yazın bu açıdan iyi bir yol gösteriyor. Maşallah Lina'ya. Okula alıştıktan sonra ona kattığı olumlu gelişmeleri de merak ediyorum

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Yazacağım canım yakında teşekkür ederim güzel sözlerin için

      Sil
  4. biz de çok zorlu bir alıştırma süreci yaşadık.Sorun aynıydı,okula gitmek istiyor ama benden ayrılmak istemiyordu.Öğretmeninin,müdürümüzün çok desteğini gördük,ben yılma noktasına geldiğimde pes etmememi telkin ettiler.Çok bilirim ağlayarak işe gittiğimi.Benden ayrıldıktan 5 dk.sonra susuyor,gayet güzel zaman geçiriyor,akşam da güleryüzüyle (sabahkinden bambaşka bir çocuk olarak)karşılıyordu.Okula başladıktan yaklaşık 3,5 sonra ben hasta olduğum ve anneanne bana bakacağı için zorunlu olarak 1 hafta uzak kaldı okulundan,2.gün (salı günü) "okuluma özledim,okula gidelim"(maşallah)deyince hepimiz şoka girdik.Böylelikle ağustos ayından bu yana her şey daha yolunda çok şükür ve maşallah...Her ne dersek diyelim küçücük çocuklarımız için hiç de kolay değil aslında...Hiç tanımadığın,daha önce görmediğin insanlarla saatler geçirmek ,tüm gününü evde geçirirken okulda yaşamak orayı bir nevi ev bilmek...Çalışmıyor olsaydım da illa ki gönderirdim ama tam gün olmazdı da öğleden sonra yarım gün olurdu sanırım...Bizim için bile kolay değilken onlar için ne kadar zordur kim bilir...
    Hepimizin çocuklarına hayırlı olsun ve kolay gelsin...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Sizde benim gibi sabredip kazananlardansınız sanırım bu iş eğer çocuk keyif alıyor ama sadece ayrılma problemi yaşıyorsa sabır işi...ve dediğiniz gibi onlar için ne kadar zordur ..başardılar neyse ki..

      Sil
  5. Maşallah o gülen yüzüne :)
    Yazıların çok aydınlatıcı benim için, sağol.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Çok teşekkür ederim böyle düşünmenize çok sevindim

      Sil
  6. Maşallah sonu güzel bitmiş :)
    Ben de katılıyorum size alışmayacak çocuk 3ünde de alışmayabilir 4ünde de... yaş büyüdükçe alışmak kolay olsaydı ilkokula başlarken bazı veliler haftalarca okula gidip gelmezlerdi değil mi ama :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. aynen öyle bende aynen sizin gibi düşünüyorum

      Sil
  7. Çok güzel bir yazı. Okul çok faydalı çok seviyorum. 4 yıldır hayatımı kurtarıyor. Gittikçe de daha çok sever kuzucuk. Öptüm Ece

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Çok teşekkür ederim Ececiğim çok sağolasın

      Sil
  8. bayılıyorum linaya aferim ona ve annesinin sabrına benim kızda büyüsede(7 aylık) yürüsede okula gitse dedim içimden :) mutluluklar

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Çok teşekkür ederiz o günler çok yakında zaman su gibi

      Sil
  9. Çok güzel bir makale olmuş elinize sağlık

    YanıtlaSil
  10. tam bir ay oldu benim bekleme sürecimde içinde bayram tatilide oldu ama her çocuk farklılık gösteriyor ilk hafta çok iyiydi herkes kuzeyi gösteriyordu ama ben gene bekliyordum tabiki benim güvenimin yanında çocuğumda öğretmenine güvenmeliydi çünkü,ikinci haftadan sonra ne olduysa oldu ve ben çocuğumu tanıyamadım ayrılmaz oldu yanımdan kapının önüne sandalye attık sınıfın orada oturttular bilsin gitmeyeceğinizi diye sonra tatil girdi tatil dönüşü daha başka oldu hiç durmak istemiyor evden çıkmak istemiyordu pes edecek hale geldim,ara mı versem diye düşündüm etraftan küçük evde kalsın demeler,okul yaşında değil sende evdesin işin ne bak diyenler!!!!! şaşırdım ne yapacağımı evet evdeyim ben çocuğuma bakayım diye işi bıraktım ama zaman bizi çocukluğumuz gibi değil ki birr tek arkadaşı yok sosyalleşmesi lazım e ben sürekli oynayan bir anne değilim yetemiyorum yetişemiyorum onun enerjisine çünkü yapmam gereken başka işlerde var ama en önemlisi onun mutlu olması pes etmedim dördüncü haftada bu arada artık hiç sınıfa girmeyip ağlamaya başladı evet herkes sakin olun diyor bir sürü akıl verebiliyor ama teoride bilinenler ne yazıkki hayatın içinde uygulanamaya biliyor.bir sabah arabada onu götürürken anlattım işim olduğunu gideceğimi tamam dedi ama okulda tekrar ağladığı anda bırakacağım dedim kendime şaşırarak bıraktım,ve okul çevresinde yakın bir yerde oturdum okuldan arandığımda daha sakin olduğunu ağlamadığını sadece ara ara beni sorduğunu söylediler çok geç kalmadan gidip aldım o günden sonra yavaş yavaş alıştı :) şu anda çok iyi maşallah seviyor ve eğleniyor bu da beni çok mutlu ediyor.
    evet okula başlama süreci biraz zor ama herşeyde olduğu gibi bunda da en iyisi sabırlı olmak tabi ne kadar becerebilirsek :)
    kuzular hep mutlu olsa ya :)
    çok güzel bir yazı olmuş

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Ay canım benim sende ne güzel uzun uzun yazmışsın sağolasın sizinde mutlu sonla bitmesine çok sevindim

      Sil
  11. Maşallah kuzuma yuvaya başlayınca daha çabuk büyüyorlar Mervecim..sevgiler..

    YanıtlaSil
  12. 3 yasındayız ve aynı sorunları yasıyoruz umarım çabuk alışır kızım :-)

    YanıtlaSil
  13. Benim oglumun durumu yalniz benden ayrilmak degil okula huc gitmek istemiyor daha dogrusu ben tam olarak ne istedigini anlayamiyorum ne yapmaliyim?

    YanıtlaSil
  14. Erenköy ışık anaokulu bizim için hayal kırıklığı oldu, kampüsü mükemmel maalesef yönetim kadrosu için aynı şeyi söyleyemeyeceğim.hele bir müdürehanımı( emir boru hanım) var evlere şenlik,veli duyumları ile hareket eden, sizin özel hayatınıza kadar karışan ve eleştiri kabul etmeyen biri tarafından yönetilmeye çalışılan,okulda sistem yok,stajer hocalar ile iş görüşmesi yapıyorlar en az 5 senelik deneyimli diyorlar kampüs isteyen hemen gitsin ,herşey ekstra yani otelcilerin deyimi ile oda kahvaltı,eğitimi için düşünün derim.

    YanıtlaSil
  15. benim kardeşimde okula gitmeyi hiç istemiyor kötü bi şeyde yaşanmadı ama istemiyor

    YanıtlaSil
  16. bizde bu durumdan müzdaripiz kreşe başlayalı 2 hafta oldu ama hala aglayarak bırakıyoruz ;( gitmek istemiyorum diyor oraya bırakınca çok ağlıyor ama ögretmeniyle sınıfa çıkınca 10 dk surat asıyor sonra normale dönüyor akşam eve gelince yarın kreşe gidicem diyor ama sabah kalkamıyor ve kreşe gitmicem deyip yine ağlıyor ne yapıcamı bilmiyorum ;(

    YanıtlaSil
  17. Oglum bir haftadir krese gidiyor. Bizde bu sorunlari yasiyoruz. Servise binmek istemiyor. Ciglik cigliga bindiriyoruz. Psikolojisi bozulacak die cok korkuyorum. Ama okula gidince normale donuyormus. Aksam eve gelince gidicem dio ama sabah yatakdan kalkar kalkmaz okula gitmem die agliyor. Nolur bi yol gostrin daha fazla dayanamicam...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Sabırla devam edin aldığınız takdirde yine başlarken yine aynı sıkıntıları çekecek zamanla alışacak emin olun ve akşam geldiğinde daha huysuz olduğunda bunu anlayışla karşılayın çünkü okulda kendini baskılıyor evde azması mız mız olması çok normal

      Sil
  18. Benim oğlum da 22 aylık, 2 hafta oldu kreşe başlayalı. kreşe alıştı orda ağlamıyormuş artık, yemek problemini de aşmışlar. bizim sorunumuz evde... kreşe başladığından beri evde aşırı huysuz ne istediğini bilmiyor sürekli ağlama modunda. Geceleri hiç kalkmayan çocuk en az 2 defa ki bu 5-6 defayı bile buluyor kalkıyor ve onu ayağımda sallamamı istiyor(5aydr uyurken ayakta sallanmıyor). evde ve gece ağlamaları ve ne yaparsam yapim susmaması artık beni çileden çıkartıyor. Bu sürecin geçeceğini bekliyorum ama deneyimli annelerden de yorum bekliyorum geçer mi dersiniz gerçektem?

    YanıtlaSil
  19. benim kızımda 3 yaşında.kreşe başlayalı 3. haftası ama 10 gün ancak gidebildik.şu anda bizde aynı sorunu yaşıyoruz ama bizim kreşimiz yarım gün devlet kreşi.öğretmeni ortamı çok güzel ama özel kreşler gibi birebir o kadar vakit harcayıp çocukla ilgilenemiyorlar.sınıfları 19 kişi.okulun kapısına gelmeden yıkıyor ortalığı sınıfa girincede 15 dk sonra ortama uyum sağlıyor.öğretmenimiz çok iyi ve ilk hafta çok iyi olmasına rağmen ikinci hafta gitmicem demelere başladı.okulu çok istediği için ve artık akranlarıyla oynaması için özellikle yarım gün vermek istedim.ama uyku sorunumuz oldu.kesinlikle halen uykuya ihtiyacı var hareketlerinden net bunu anlıyorum.tam gün kreşinede hem 3 yaşından dolayı vermek istemiyorum hemde maddi durumum şu an yetmiyor.bizde mecburen dün okuldan tamamen alma kararı verdik.sizde doğrumu yapıyorum.yorumunuz varsa çok sevnirim

    YanıtlaSil
  20. 4 haftayı geride bıraktık... Yorum ve destek beklerken aştık bile herşeyi (çok şükür)
    Baştan anlatayım...
    ilk 3 gün berbattı. Kreşte sürekli ağladı uyumadı yemedi, eve gelince bir başka huysuzluk geceleri bir başka... 3.gün pikesini verdim. Uyurken onunla yayırın dedim ve inanmakta güçlük çekebilirsiniz o günden sonra alıştı oraya. Diğer tüm sorunlarımızı 4.haftamızda hiç yaşamadık. Bu süreçte eşim ve ben onu kreşe götürürken, aldııktan sonra ve de evde sürekli okulundan bahsettik. İnanın siz mutlu olunca çocuğa da geçiyormuş. Muş diyorum çünkü bana böyle yap dediler yaptım sonuç bu. Mesela okula vardığımızda mutlu mutlu geelldiiiik demem bile o kadar işe yaradı ki şu an okul sokağına girdiğimizde o diyor bunu aynı mutlulukla. Onu okuldan aldığımda gününün nasıl geçtiğini soruyor ve kendim onaylatıyordum. cümle kuramıyor malum. Uyudun mu dediğimde uyudu oyun oynanmı-oyun, yemek yedinmi-yemek, arkadaşların var mı oynuyormusun- ardaş... sonunda da mutlu oldun mu diyorum oldu diyor. Velhasıl ona okulu asla unutturmadık. konuşamasada aklınıza gelen her soruyu birlikte geçirdiğiniz her an sorun. Allah herkesin yardımcısı olsun yinede ilk zamanlar inanılmaz zor oluyor. Dik durun ne istediğinizi bilin ve ona üzüldüğünüzü asla hissettirmeyin...

    YanıtlaSil
  21. Cok mutsuzum hemde cok benim kizim buglem 3 yasinda dediginiz gibi degisik ortama girsin hircinligi gitsin ve paylasmayi ogrensin cunku tek cocuk ve subyan kres okuluna verdik 2.gunuydu bugun cok agladi servise bindiginde okulda devam etmis yemek yememis uyumamis oynamamis bende tabi evde agladim zirladim cok ozledim onu gonlum kalbim gonderme kucuk ana kuzusu o daha diyor aklim yapma egitim alsin dioyor herneyse gun icinde ogretmenini aradim gayet iyi aglamiyor dedi ama ben arkadan kizimin sesini duydum hala agliyordu sizce ne yapmam gerek lutfen cvp atin lutfen

    YanıtlaSil
  22. Suçluluk duygusu hissediyorsunuz sanırım bende aynı duyguyu yaşamıştm. aklım sürekli ondaydı. Evde çöküşlerdeydim ben nasıl bir anneym diyordum... lütfen bi önceki yorumumu okuyun tekrar. öncelikle silkelenip kendinize gelin ve onun karşısında üzüntünüzü asla belli etmeyin. sürekli gülün okuldan aldıktan sonra ona daha çok vakit ayırın. Sürekli konuşun onunla ençok ta okul ve arkadaşlarıyla ilgili. Hiç bozmayın gerçekten çok zor ama bi hafta sabredin. Birde okulda uyutuyorlarsa sevdiği bir oyuncağını yada yastık veya battaniyesini gönderin.uyurken onlarla uyusun kendini daha güvende hissedecektir. Allah sabır versin.

    YanıtlaSil
  23. Bu sabah çıldırmak üzereydim. Kızım idil 4.5 yaşında bu sene yeni başladı anaokuluna. İlk iki hafta çok güzel gitti okula .Herkes ağlarken o gülerek girdi sınıfına allahım dedim şükürler olsun bu şekilde atlatacağiz her halde adaptasyon sürecini. Ama hiç te düşündüğüm gibi olmadı. Üçüncü hafta başledi bahaneler . Sabah uyandırınca kalkmamalar, karnım ağrıyor demeler ,midem bulanıyor demeler. hafta başında iki gün güzel gitti ama salı günü sabah okula bıraktığımda karnım ağrıyor midem bulanıyor dedi yine bende her zamanki gibi gitmemek için yapıyor sandım . Okula bıraktım ve işe gittim. Öğlen servisle eve geldi babaannesi karşıladı . Babaannesine okulda kustuğunu söylemiş .Üzerini değiştirmiş öğretmeni . Sonra ertesi gün sabah okula gitmsi için çağırdığımda kalkadı gitmek istemedi ağladı kriz geçirdi resmen . Tabi onunla birlikte bende kriz geçiriyorum nerdeyse işe geç kalıyorum onun stresini yaşıyorum . Neyse o gün ikna edemedik okula gitmedi. Ertesi günü yine aynı problem yine ikna edemedik ağlama nöbetine giriyor resmen . Ne yapacağimi bilmiyorum çok zormuş gerçekten . Umarım yarın gider. Artık düşünmeyede baladım aceba kusunca susluluk duygusumu yaşadı yada öğretmeni arkadaşları bişey mi dedi diye düşünmeye başladım . Bnada bişey anlatmıyor bişey yok diyor hiç bir neden yok ama gerçekten ne yapacağimi bilmiyorum . Yorumlarınızı bekliyorum .

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. İlk zamanlar böyle olması çok normal süreci atlatması konusunda ya sizde ya da okulda bir sıkıntı olmalı.Okulda ağladığında nasıl bir tutum izliyorlarmış? Ya da siz ona bu durumu nasıl anlatıyorsunuz? Çalışan bir annesiniz okula gitmemek istediğinde ona bakan kişi durumu nasıl anlatıyor. Okula başlamadan önce okul olgusuna çocuğunuzu nasıl hazırladınız?

      Sil
  24. merhabalar.benimde oğlum 4 yaşında.3 hafta oldu okula başlayalı.ilk hafta hiç sorun yoktu ama ikinci hafta gitmek istemiyorum diye her sabah ağlıyor.okula gidene kadar susmuyor.ama biz bırakıp gidince 10 dakika geçmiyor normale dönüyor.ve okulda çok keyifli aktif bir çocuk.okul çıkışındada neler yaptığını anlatıyor keyifle.ama ertesi saba okula giderken yine aynı ben okula gitmek istemiyorum diye kıyameti koparıyor.biz oldukça kararlı davranıp gitmesi gerektiğini defalarca anlattık konuştuk ama henüz başarılı olamadık ne kadar sürecek bu bilmiyorum..çok sancılı bir süreçteyiz..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Okulda mutlu olması ve oradaki ortamı sevmesi en büyük rehber sizin için sadece sizin olmamanız konusunda güven kazanamıyor. Zamanla bu rutine binince anlayacak. Biraz daha sabır. Aynalama yapın. Yani sizde okula giderken zorlanmıştınız anneniniz sizi bırakıp gidecek sanmıştınız ama gitmedi. Kolay bir şey olmadığını onu anladığınızı söyleyin. ve her zaman onu oradan alacağınızı bilsin sizin de onu özlediğinizi bilmeli

      Sil

Belki birkaç kelime belki birkaç cümle.
içinden ne gelirse..
Bil ki mutlu olur bu yürek varlığını hissedince.

Bumerang - Yazarkafe
 
© Bal Yanağın Hikayesi
Designed by GeCe